Wie kijkt naar het werk van de beeldhouwer Joop Haring wordt vooral getroffen door de verscheidenheid in vormen en het gebruik van vele materialen. Joop Haring maakt ruimtelijke beelden van metaal, brons, keramiek, maar ook voor de wand weet hij zijn ideeën te vertalen in wandreliëfs en tekeningen. Zijn werkwijze start altijd vanuit een concept. De natuur is vaak zijn inspiratiebron. Organische groei, structuur en (rang) orde zijn kernwoorden die in zijn werk veelvuldig terugkeren.

De laatste jaren heeft zijn werk een ontwikkeling doorgemaakt die nauw verband houdt met zijn reizen naar China en India. Zijn “Chinese Table Project” , is een goed voorbeeld van beïnvloeding door een andere cultuur. De bronzen “begrippentafels” zoals ‘Table of Joy’ of ‘Table of Landscape’ geven een persoonlijk commentaar op de Chinese Cultuur. De tafels zijn geïnspireerd op de Ming en Qing Dynastie. Zo ook het Lingam Project ontstaan dat in Zuid India (2008) is opgestart en later in Nederland is afgemaakt. Het laat een torenachtige serie zien waarin de Lingam (de fallus als vruchtbaarheidssymbool) centraal staat. De organische architecturale vormen laten de Lingam als een voelbare trofee op de keramische onderbouw existeren.

Najaar 2010 is Haring opnieuw naar China afgereisd om zijn project ‘The Beijing Boogie Woogie’ met Chinese assistentie uit te voeren. Dit grote wandobject dat in kunststof is uitgevoerd, wordt nu voor het eerst in Nederland bij Gallery Nine gepresenteerd. Het werk bestaat uit 91 kunststof delen, waarvan een deel bij nadere beschouwing Chinese karakters en logo’s laten zien aangevuld met Engelse tekst. The Beijing Boogie Woogie is geïnspireerd op de Broadway Boogie Woogie (1942) van Piet Mondriaan. Van het project is een catalogus verschenen.

Joop Haring woont en werkt als beeldend kunstenaar in Amsterdam sinds 1984. Opleiding Hogeschool voor de Kunsten Arnhem. Monumentaal werk is o.a. te zien in de openbare ruimte van de gemeente Heemskerk en de Gemeente Huizen (NH).


Recente publicaties over Joop Haring:

    • Een artikel in het blad Keramiek oktober 2012
    • Een artikel over J.H. als artist in residency 2011 in China,
    • Een artikel in Bulletin Plein Zeven, oktober 2010, naar aanleiding van zijn exposities in KCB.

Over het organische en het mathematische, en het verrassende van hun samengaan. José Boyens

Prehistorische organismen
In Heemskerk staat een sculptuur van Joop Haring in driedelig grijs: Scope.

De drie delen passen in elkaar als de stukken van een reusachtige legpuzzel. Het kleinste stuk -nog altijd met een diameter van 180 cm.- kan omgedraaid in het middelste geplaatst worden. En dit op zijn beurt, gedraaid, in het grootste met zijn diameter van 480 cm. De drie staan, vervaardigd van plaatstaal, in elkaars verlengde en hun scope in het groene park is het centrum van Heemskerk. Dat maken de gekozen kleuren duidelijk: bijna zwart maakt plaats voor donkergrijs en dat voor lichter grijs. De lichte kleur lokt. De zuigende kracht van de vormen valt het beste ter plekke te ervaren: de grootste van de drie zet diagonaalsgewijs een stap naar voren en verovert een stuk van de ruimte. De middelste volgt dit voorbeeld. Het is een dynamische opmars van twee reusachtige prehistorische organismen, met het kleinste deel als rustpunt.
De associatie met prehistorische organismen is niet vreemd voor wie een object in hout zonder titel uit 1998 bekijkt. Het telt zes delen die rond een centrum welven en waarvan de gegolfde vormen zich hecht schikken naar elkaar; ze voegen zich intiem aaneen. De kijker moet denken aan een opgerold weekdier waarvan alle delen op de meest efficiënte manier de beschikbare ruimte benutten. En inderdaad blijkt uit een klein kunstenaarsboek Kunstopdracht 'Scope' aan de Baandert in Heemskerk, door Joop Haring samengesteld in een oplage van twintig exemplaren, dat Scope teruggaat op de ammoniet.
De ammoniet is een weekdier, een zogenaamde koppotige, dat een cirkelvormig kalkhuis opbouwde.
Tijdens het Jura en het Krijt kreeg het opgerolde huis steeds rijker en gecompliceerder vormen.
De versteende ammonieten, van heel klein tot wel twee meter doorsnee, helpen de paleontologen de omringende steen te dateren. Het is de heldergele kleur van het werk uit 1998 die het afstand doet nemen van zijn organische oorsprong en de opname in het domein van de kunst bevestigt. Zo ook grenzen de kleuren van Scope, van zwart tot grijs, het kunstwerk af van zijn groene omgeving; door het contrast poneert het zich in zijn autonomie.

Overigens had Scope een voorloper in het monumentale vijfdelige The Similarity uit 1997. Een handreiking in het ontstaansproces van dit beeld vormden de jaarringen van een boom. Het was vervaardigd van hout en ging na twee buitententoonstellingen eervol met de seizoenen ten onder. Op zijn beurt had The Similarity een voorloper in een boeiend beeld zonder titel uit 1992, vervaardigd van brons, aluminiumcement en koper.

 

Met zijn diameter van 110 cm. en zijn artistieke betekenis voor het werk van Joop Haring. -het wist een organische vormgeving intrigerend te combineren met een mathematische- was het voorbestemd voor een museale collectie. Het werd echter aangekocht door Pim Fortuyn. En verdween zo in de stille omgeving van een luidruchtig man.